maandag 11 september 2017

Juf Lut en Pat Leysen naar Ecuador!

DAG 1
Met lange vingers leg ik mijn wekker het zwijgen op. Niks opgewonden voor de lange trip die ons te wachten staat. Omwille van te lang inderdaad. Maar ik ben me bewust van het avontuurlijke voorrecht dat me toelacht. Twee weken met onze collega’s, zeg ondertussen gerust vrienden, in Ecuador mogen werken in hun school(tje) in Otavalo.
We laden juf Lut in die al opgewonden op haar brievenbus zit te pronken. Oud-Scharrelaar Veronica dropt ons netjes op tijd aan het station van Breda. We lopen wat nerveus rond om een toeslagticket te bemachtigen. En natuurlijk geraakt er maar eentje van ons twee door het automatische poortje. Ach ja, retourticket wordt nog niet herkend. Foutje. Lift naar perron 5. Geen trein. Oeps, opnieuw foutje. Perron 7. De tijd dringt. Lift naar beneden, lift naar boven. Oef, eerste hindernis gerond. Op Schiphol is het gewoon een kwestie van rustig alle wachtrijen bij incheck- en controleposten te trotseren en niet te lachen bij de automatische gezichtsherkenning.
Een supergrote koffie in a hurry vooraleer we de trappen van het vliegtuig bestijgen.
Wat een kanjer! En wat een comfort. Niks om lastig voor te ontwaken. Die 11 vlieguren zullen inderdaad vliegen. Copieuze maaltijden gezien de situatie, groot filmaanbod, leesvoer of gewoon onder je slaapdekentje. En een stewardess, pensioengerechtigde leeftijd en dus boordevol ervaring die al snel weet dat je melk in je koffie wenst.

‘Escuela Pestalozzi - Pat y Lut’ lezen we op een bordje. Dat moet voor ons zijn.
Knuffel, kussss, bienvenido, platgedrukt, duim omhoog, schouderklop.
Als de dag van gisteren herinner ik me mijn woorden bij de opstart van de samenwerking: Taal mag nooit een obstakel zijn om mensen te ontmoeten. Ik val terug op het Spaans van juf Lut en mijn eigen lichaamstaal.
Nog twee uurtjes karren de bergen in.
De cultuur schokt niet - daarvoor zijn we al teveel gepokt en gemazeld, maar leidt ons langzaam dieper de realiteit van dit prachtige land in. De wegen zijn splinternieuw, de auto’s groot en sterk en de talrijke bussen als kerstbomen spuwen hun zwarte roet.
Zijn de huizen in opbouw of in verval, horen daar nu ramen in of juist niet, lopen al die kinderen op de straat geen gevaar tussen het wurmende verkeer?
Ach, onderdompelen, genieten en dromen.
Enkele Westmalles brengen alvast de Kempense toets in huis. Terwijl Monica, directrice van de school en voor twee weken onze gastvrouw, vertrekt naar haar avondjob - dubbel werk noodzakelijk voor een minimum aan comfort - maken wij, Pato, Pati, Pat en Lut, een rustige wandeling door het verrassend kabbelende Otavalo, een dorp van 230 000 inwoners.

De avond wordt in gesprek over de school afgesloten. Dochter Pati en zoon Steven als handige tolken. Het trieste verhaal dat de overheid met zijn gratis aanbod de kinderen wegsnoept bij Pestalozzi. Maar de overtuiging dat kleinschaligheid en persoonlijke aanpak het wint op massaonderricht. Pestalozzi startte opnieuw met slechts 20 kinderen. Maar met Scharrel als lichtend voorbeeld voor individuele benadering, met een liefdevol oog voor de zwaksten in de maatschappij, de gehandicapten. Met de bedoeling niet de beste worden maar wel het beste uit je eigen zelve te halen. Een mooie filosofie voorwaar.
Met een blaffende roedel honden onder haar raam valt juf Lut na 24 uur in slaap.


DAG 2
Feest om 6.30 in de ochtend.
Half Otavalo rent zich wakker op de piste vlak bij het huis van onze gastvrouw. Of amuseert zich op de openluchtfitnesstoestellen. Aerobicbeats vullen al de straat. Geen zweem van competitie of indruk maken. Gewoon gezellig keuvelend sportend wakker worden met de buren. Dik en dun, jong en oud, vrouw en man. En van die laatste soort ben ik één in de veelkleurige groep. Hoe heerlijk is dit. Halfslapende goedzakken van honden versieren de omgeving. Moeilijk om niet geraakt te worden door die triest trouwe smekende ogen.
De stad ontwaakt niet meer, ze is al klaarwakker.
Tijd om naar school te gaan. Theresa, twee Duitse stagiairs en enkele nieuwe ouders met hun kroost wachten ons op.
Monica houdt een begeesterende toespraak over haar bezoek aan Scharrel. Niet belangrijk wat of hoeveel  je bezit maar wel dat je kansen krijgt om op te groeien in een warme omgeving tot een gelukkige en respectvolle mens.
We zien onze kinderrechtenboom. We zien ons scharrelkuiken maar vooral zien we in elk lokaal de tree of values, de waardenboom, volledig in de filosofie van deze school.
De welkomstactiviteit focust opnieuw op diversiteit. Iedereen lust andere dingen, voetbalt beter of slechter, is minder of meer gehandicapt. Samen met de ouders, Mesties of Indigno. Hoed, pet, lange staart of rok of jeans…

Dan gaat de riem er af. Late lunch at home met een mengelmoes van Spaans, Duits, Italiaans en Engels. Kabbelend naar de voet van de Imbabura, een gelukkig slapende vulkaan in de buurt en naar de avondkeuvel. Juf Lut blijft moedig spartelen in het Spaanse bad. Het weekend wacht.





WEEKEND: een impressie van een lange reis langs uitlopers van het Andesgebergte en het tropisch regenwoud









DAG5
Vandaag halen we de equitygids boven. Eerste activiteit: ken jezelf en stel jouw capaciteiten voor aan je kameraden. We gebruiken hiervoor als werkmiddel de tekening van de bloem. Eerst aan de beurt een kleine groep van kinderen met een beperking. Nadien een groep van zesdeklassers uit de buurschool. De video kan je later bekijken. Enkele foto’s alvast.





DAG 6
De week/wereld draait door
Emoties troef vandaag.
(Te)veel over Scharrel gepraat.
(Te)veel over respect gepraat.
Respect als codewoord voor deze school/scholenband.
En echtheid.
Empathie.
Grote woorden die ver van huis even recht naar het hart grijpen.
De combinatie valide met anders-valide kinderen.
Het maakt me broos.
Zo waardevol.
M-decreet?
Een zwak en gecontesteerd surrogaat.
De ratrace tegenover het tijd en aandacht geven aan mekaar.
Jezelf wegcijferen voor je zwakkere medemens.
Tranen.
Tweede activiteit: ik ook! Tambien!



De namiddag toonde Ecuador op zijn mooist met het kratermeer van Cuicotcha

DAG 7
Activiteit 3 uit onze gids: silhouet.
Zelfde groep als de vorige dagen: voor- en nadelen.
Vertrouwd maar weinig verrassend.
Wel animo onder een stralende zon.





maandag 10 november 2014

Zondag 9 november

Goed geslapen vannacht en wakker geworden met een stralend zonnetje. We konden alweer genieten van een heerlijk ontbijt in deze prachtige omgeving. We namen nog wat foto's van ons paradijsje en betaalden de rekening. Het zakje Belgische neuzen dat we cadeau gaven, werd zeer gesmaakt door de familie.
Vroeger dan voorzien arriveerde onze taxi zodat we nog vlug vlug onze koffers moesten pakken. Om 11 u vertrokken we richting luchthaven in Quito. Nog geen 20 minuten later haperde de auto ... geen brandstof meer! De chauffeur zette de auto aan de kant, nam een jerrycan die hij , raar maar waar, langs de kant van de weg bij een kraan vond en deed auto-stop. Gelukkig stopte er na korte tijd een auto. Onze chauffeur verzekerde ons dat hij terug zou komen en stapte de auto in. Na ongeveer 45 minuten kwam hij terug met een reddingsteam. Bij gebrek aan een trechter, knipte één van de mannen de bodem van een fles stuk, stak er een stokje in en zo kon het bijvullen beginnen. Vindingrijk, niet?  Zo konden we, met een klein uurtje vertraging, onze rit naar Quito verderzetten.
We passeerden nog het monument 'la Mitad del Mundo', dat het midden van de wereld symboliseert.
Om 14 u kwamen we aan op de Mariscal Sucre aeropuerto. Na een half uurtje wachten konden we inchecken: eerst nog naar Guayaquil en dan naar Amsterdam. We kuierden nog wat rond en werkten aan de blog. Nadat we de tekst hadden ingetikt, wilden we de foto's laden. Helaas: geen internetverbinding meer. Nog maar eens! Greet hoorde dat haar naam en die van Noor werden omgeroepen. Wij dus snel naar de balie. Bleek dat hun bagage zou gecontroleerd worden. De koffer waarin Greet alle cadeautjes had gepakt en die ze voor de zekerheid (omwille van het meenemen van de stok van de hangzetel aan de buitenkant van de koffer) met plasticfolie had laten omwinden, werd uitgekozen.
In de hoop dat ze de koffer zouden sparen, vertelde Greet dat we leerkrachten zijn en dat we een scholenband hebben met de Pestalozzischool in Otavalo en van hen ook cadeautjes kregen. Dat weerhield de douanebeambte echter niet om de folie los te scheuren en heel de koffer overhoop te halen. Gelukkig werd deze nadien wel terug met folie ingepakt. De vlucht naar Guayaquil kon vertrekken. Na een half uurtje vliegen, bereikten we de luchthaven daar en moesten we uitstappen. Het vliegtuig werd gepoetst en een nieuwe bemanningsploeg ging aan boord. Om 20.20 u gingen we de lucht in om, met een tijdsverschil van 6 uren, rond 13.45 u in Amsterdam aan te komen. Daar namen we om 14.40 u de trein naar Breda, van waar we met de auto naar huis reden.
Rond 16.15 u eindigde voor ons een boeiende, verrijkende stageperiode.

We zijn erg dankbaar dat we de kans kregen om dit te mogen ervaren!

                                                         de ingang van ons paradijsje




                                                              gestrand: wachten maar ...
                                                                   jerrycans genoeg :)
                                      
                                                                     ons rescueteam
                                                                  trechter maken
                                                                     vullen maar
                                      
                                                            enkele plaatjes onderweg
                                      

                                      
                                     
                                                monument met de bol = Mitad del Mundo
                                     
                                                   aangekomen op de luchthaven

onze vlucht is op tijd
                                                         wachten om in te checken
                                      
                                                          laatste verslagje voorbereiden
                                                                 klaar voor vertrek